De sidderaal komt voor in de Amazone en Orinoco rivier in Zuid-Amerika. Hij leeft voornamelijk in de modderige en rustig stromende delen van deze rivieren.

Wat eet hij graag?

Kleine zoogdieren en vissen vormen de voornaamste voedselbron van de sidderaal. De kleine zoogdieren vangt hij aan het wateroppervlak, waar hij regelmatig is om lucht te happen.

Elektrisch zien

De sidderaal kan elektrische schokken geven van wel meer dan 500 volt, hierdoor kan hij een gevaar zijn voor grote dieren en mensen. Hij geeft deze schokken als hij een prooi wil vangen of zich wil verdedigen. Hij kan echter ook veel zwakkere elektrische schokken afgeven, om bijvoorbeeld informatie over zijn omgeving te vergaren. Teruggekaatste elektrische echo’s vertellen hem waar omliggende objecten zich bevinden. Hij kan dus als het ware elektrisch ‘zien’.

Verdrinken

De sidderaal heeft geen longen. Hij hapt geregeld boven water lucht, omdat de wateren waar hij voorkomt vaak zuurstofarm zijn. Zijn bek is zo aangepast dat hij zuurstof uit de lucht weet te halen. Als de sidderaal te lang onder water blijft, kan hij stikken en verdrinken.
 

Is geadopteerd door: